Θέλω να:
 
 
 
 


Deals365.gr

 
Frida
Frida
 
Λήγει σε:
Η καταχώρηση έχει λήξει!
 
Τελική τιμή:
1€
 
Αρχική τιμή:   1€
Αριθμός προσφορών:   0
Τύπος καταχώρησης:   ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑ
 
 
 
Τοποθεσία και αποστολή
 
Τοποθεσία πωλητή:
ΜΥΚΟΝΟΣ - ΜΥΚΟΝΟΣ
 
 
Όροι αποστολής:
Επιβαρύνουν τον αγοραστή
 
 
Έξοδα αποστολής:
1,5€
 
 
Τρόποι πληρωμής:
Κατάθεση σε τράπεζα
 
 
Η δημοπρασία ξεκίνησε:
15/10/2016 - 17:06
 
 
Έληξε στις:
17/10/2016 - 17:06
 
 
ID:
43977242
 
 
Κατάσταση:
Μεταχειρισμένο
 
 
 
 
Περιγραφή

  Η Φρίντα Κάλο γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1907 από γερμανοεβραίο πατέρα και ισπανομεξικάνα μητέρα στο Κογιοακάν στην Πόλη του Μεξικού. Ο πατέρας της ήταν μορφωμένος, άθεος και είχε έρθει σε νεαρή ηλικία στο Μεξικό όπου είχε γίνει φωτογράφος. Η μητέρα της ήταν Καθολική. Στην ηλικία των έξι χρονών αρρώστησε από πολιομυελίτιδα, με αποτέλεσμα το ένα της πόδι να είναι μικρότερο από το άλλο και ημιπαράλυτο. Την αναπηρία αυτή η Φρίντα την έκρυβε κάτω από το παντελόνι της όταν ήταν έφηβη και αργότερα κάτω από μακριές μεξικάνικες φούστες. Έχοντας αποκτήσει από τα παιδικά της χρόνια το σκληρό παρατσούκλι "κουτσή Φρίντα", που την πλήγωνε βαθιά, σε μεγαλύτερη ηλικία προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή με το εξωτικό της ντύσιμο.
Ελπίζοντας να γίνει γιατρός φοιτούσε σε γερμανική σχολή του Μεξικού.Η ζωή όμως είχε άλλα σχέδια για εκείνη...
Τον Σεπτέμβριο του 1925, στα 18 της, επιστρέφοντας από τη σχολή με έναν φίλο της επιβιβάστηκαν σε ένα λεωφορείο το οποίο συγκρούστηκε με τραμ σε ένα τρομερό ατύχημα. Πολλοί επιβάτες σκοτώθηκαν ενώ η ίδια υπέστη πολλαπλά τραύματα, σε βαθμό που οι γιατροί αμφέβαλλαν αν θα ζήσει. Αργότερα υποβλήθηκε σε μεγάλο αριθμό εγχειρήσεων και έκτοτε η ζωή της σημαδεύτηκε από πόνο και θλίψη για την αδυναμία της να κάνει παιδιά.





Η περίοδος ανάρρωσης ήταν για εκείνη πολύ δύσκολη καθώς έπρεπε να μένει στο κρεβάτι αφού είχε περιορισμένη ελευθεριά κινήσεων.  Τότε ακριβώς ήταν που αρχισε να ζωγραφίζει. Ένα ειδικό καβαλέτο που προσαρμόστηκε στο κρεβάτι της και ένας καθρέφτης στον ουρανό του κρεβατιού την βοήθησαν να είναι η ίδια το μοντέλο της.
Η Φρίντα αργότερα δήλωσε "ζωγράφιζα τον εαυτό μου επειδή ήμουν τόσο μόνη και επειδή ήμουν το θέμα που γνώριζα καλύτερα".
Στις περισσότερες ολόσωμες προσωπογραφίες, η Φρίντα απεικονίζει τον εαυτό της με φόντο τεράστια γυμνά τοπία ή άδεια κρύα δωμάτια που αντανακλούν την μοναξιά της.
Το 1929 έδειξε τη δουλειά της στον τοιχογράφο Ντιέγκο Ριβέρα, τον οποίο είχε γνωρίσει στους καλλιτεχνικούς κύκλους του Μεξικού που σύχναζε. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκαν. Ο Ριβέρα ήταν ήδη αναγνωρισμένος ζωγράφος και οι τοιχογραφίες του είχαν μεγάλη ζήτηση στις Η.Π.Α. Το ζευγάρι μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο και αργότερα στο Ντιτρόιτ. Εκεί η Φρίντα απέβαλλε, η θλίψη της για τις αποβολές της αποτυπώνεται στους πίνακες "Αποβολή στο Ντιτρόιτ" και "Νοσοκομείο Χένρι Φορντ".





Κατά τη διάρκεια της ζωής της η Φρίντα Κάλο ήταν κυρίως γνωστή ως γυναίκα του Ριβέρα και όχι ως ξεχωριστή καλλιτέχνης. Το 1938 ο Αντρέ Μπρετόν γνώρισε την Κάλο και τον Ριβέρα κατά το ταξίδι του στο Μεξικό. Εκείνος εντυπωσιάστηκε από τη δουλειά της, την κάλεσε να πάρει μέρος στην έκθεση μαζί με άλλους σουρεαλιστές ζωγράφους και οργάνωσε μια έκθεση της προσωπικής της δουλειάς στο Παρίσι. Εκείνη ωστόσο τόνισε πως οι πίνακές της δεν ήταν όνειρα, αλλά η δική της πραγματικότητα. Στη διάρκεια της ζωής της πραγματοποίησε τρεις μόνο εκθέσεις: στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη και στο Μεξικό.
Το 1939 χώρισε προσωρινά από τον Ριβέρα και αποσύρθηκε στο Μεξικό, στο "Γαλάζιο Σπίτι". Εκεί ζωγράφισε τον πίνακα "Οι δύο Φρίντες", στον οποίο απεικονίζει το δίλημμά της για το διαζύγιο. Σε όλη τη διάρκεια του 1939 διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση με τον Νίκολας Μάρεϊ, τον οποίο είχε γνωρίσει μαζί με τον Ριβέρα στη Νέα Υόρκη. Σύντομα μετά το διαζύγιο, το 1940 χώρισε με τον Μάρεϊ και δραστηριοποιήθηκε στην πολιτική, κάτι το οποίο την έφερε ξανά κοντά στον Ριβέρα,ο οποίος υποστήριζε τον Τρότσκι και ζήτησε από την Φρίντα να του παρέχουν άσυλο μιας και είχε απελαθεί από την Νορβηγία. Η Φρίντα παραχώρησε το σπίτι της στον Τρότσκι και την γυναίκα του και τα δύο ζευγάρια περνούσαν πολλές ώρες μαζί. Λέγεται μάλιστα πως υπήρξε μια σύντομη ερωτική σχέση μεταξύ του Τρότσκι και της Φρίντα.
Στα τέλη της ίδιας χρονιάς η Φρίντα αρχισε να υποφέρει από δυνατούς πόνους στην πλάτη ενώ έπασχε και από μυκητίαση του δεξιού της χεριού. Ταξίδεψε στο Σαν Φρανσίσκο για θεραπεία. Ο Ριβέρα βρισκόταν εκείνη την περίοδο επίσης εκεί.
Τον Δεκέμβριο ζήτησε από την Φρίντα να παντρευτούν για δεύτερη φορά. Εκείνη δέχτηκε αμέσως, με τον όρο όμως πως θα συντηρεί η ίδια τον εαυτό της από τα έσοδα της δουλειάς της και πως δε θα έχουν σεξουαλικές σχέσεις. Ο Ριβέρα δέχτηκε τα πάντα από την ευτυχία του που θα ήταν ξανά μαζί της. 
Το 1953 οι γιατροί αποφάσισαν για τον ακρωτηριασμό από το γόνατο και κάτω. Το τεχνητό πόδι την ανακούφισε λίγο από τους πόνους αλλά η εγχείριση προκάλεσε στην Φρίντα βαθιά κατάθλιψη.
Ο Ριβέρα είχε δηλώσει πως η Φρίντα είχε χάσει κάθε θέληση για να ζήσει.Και η ίδια είχε γράψει στο ημερολόγιο της: "Τι τα θέλω τα πόδια αφού έχω φτερά για να πετάω".
Η Φρίντα Καλό αρρώστησε βαριά από πνευμονία και πέθανε τη νύχτα της 12ης προς 13η Ιουλίου του 1954, επτά μέρες μετά τα 47 γενέθλιά της. Το προηγούμενο βράδυ είχε δώσει στον Ριβέρα ένα δώρο για την αργυρή επέτειο του γάμου τους, στις 21 Αυγούστου. Οι σκέψεις που καταγράφονται στο ημερολόγιο της, αφήνουν υπόνοιες για αυτοκτονία. Η τελευταία της σημείωση λέει:" Ελπίζω η έξοδος να' ναι χαρούμενη. Και ελπίζω να μην γυρίσω ποτέ." Φρίντα.



Η Φρίντα είχε ζητήσει από τον Ντιέγκο να κάψει το σώμα της όταν πεθάνει. Δεν ήθελε να τη θάψουν, γιατί αρκετό καιρό έμεινε ξαπλωμένη στη ζωή της. Και πραγματικά οι στάχτες της βρίσκονται στο πατρικό σπίτι της, "Το Μπλε Σπίτι" στο Κογιοακάν, το οποίο σήμερα είναι μουσείο που στεγάζει μια σειρά από έργα τέχνης της και πολλά κειμήλια από την προσωπική της ζωή. 
Στη ζωγραφική της κυριαρχούν τα έντονα χρώματα. Το στυλ που χρησιμοποιεί φαίνεται επηρεασμένο από τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν στο Μεξικό αλλά φαίνεται να έχει δεχτεί και επίδραση Ευρωπαϊκών ρευμάτων στα οποία συμπεριλαμβάνονται ο Ρεαλισμός, ο Συμβολισμός και ο Υπερρεαλισμός. Αρκετά έργα της είναι αυτοπροσωπογραφίες, μέσα από τις οποίες εκφράζεται ο προσωπικός πόνος και η σεξουαλικότητά της.{Βικιπαίδεια}  





Η ταινία "Φρίντα" είναι η εξιστόρηση της ζωής της σπουδαίας Μεξικάνας ζωγράφου του 20ου αιώνα, της Φρίντα Κάλο, εστιάζοντας στη σχέση της με τον μέντορα και σύζυγό της, τον Ντιέγκο Ριβέρα, η οποία τάραξε τα νερά του Μεξικάνικου καλλιτεχνικού κόσμου και όχι μόνο. Εκτός από τη σχέση με τον Ριβέρα η ταινία καλύπτει όλη τη ζωή της Κάλο από τα φοιτητικά της χρόνια έως το γάμο της με τον Ριβέρα, από τα ταξίδια της σε Ευρώπη και Αμερική έως τους προκλητικούς, για την εποχή εκείνη, ερωτικούς δεσμούς με άλλες γυναίκες και από την παράνομη κι αμφιλεγόμενη σχέση της με τον Λέων Τρότσκι έως το θάνατό της. Στην πορεία θα συναντήσουμε τον Ντέιβιντ Σικιέρος, αντίπαλο του Ριβέρα, την Ιταλίδα φωτογράφο Τίνα Μοντότι και τον πολυεκατομμυριούχο Νέλσον Ροκφέλερ. Η ταινία έχει φόντο τις μεγάλες ιστορικές αλλαγές που έγιναν στη Λατινική Αμερική στις αρχές του 20ού αιώνα. H Φρίντα Κάλο χτυπήθηκε από τη μοίρα όταν το 1925 ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα άλλαξε τη ζωή της για πάντα. Η αποκατάσταση της υγείας της αποδείχθηκε επίπονη οδηγώντας την Φρίντα στα μονοπάτια της μοναξιάς. Έτσι ξεκίνησε να περνά τον χρόνο της, προσπαθώντας να εκφράσει τα συναισθήματά της μέσα από τη ζωγραφική.





Η ταινία βασίζεται στο έγκυρο βιβλίο της Χάιντεν Χερέρα "Φρίντα: Η βιογραφία της Φρίντα Κάλο" και αντλεί γενναιόδωρα από το ημερολόγιο που η ζωγράφος κρατούσε κατά τα δέκα τελευταία χρόνια της ζωής της. Έχουν ενσωματωθεί πολλές λεπτομέρειες από τις πηγές αυτές ευσυνειδήτως στην ταινία, συμπεριλαμβανομένων και σκηνών που εκ νέου δημιούργησαν αρκετές διάσημες φωτογραφίες περιόδου. Αν και η ταινία ανοίγει με μια σκηνή που δείχνει την Φρίντα λίγες εβδομάδες πριν από τον θάνατό της, το υπόλοιπο της αφήγησης είναι μια εκτεταμένη αναδρομή στο παρελθόν που προχωρά χρονολογικά μέχρι να φτάσει στο ίδιο σημείο από το οποίο ξεκίνησε και να τελειώσει με το θάνατο της Φρίντα.





Κάνοντας μετάταξη από την Σαιξπηριακή πολυπλοκότητα της ντεμπούτο ταινία της "Τίτο", με τη δυνατή και εφευρετική σκηνοθεσία της η Τζούλι Τέιμορ δίνει έμφαση στην παθιασμένη αγάπη της Κάλο για τον συνάδελφο της ζωγράφο, Ντιέγκο Ριβέρα. Συμπαραγωγός και πρωταγωνίστρια η Σάλμα Χάγιεκ -στο ρόλο της Φρίντα Κάλο- δίνει στο χαρακτήρα μια εικόνα γυναικείας ανεξαρτησίας, θάρρους και αιρετικότητας, πρόβλεψη ειδική για να προσεγγίσει γυναίκες θεατές. Θολή οπτική εικόνας, τολμηρή σεξουαλική στάση και έντονα χαραγμένοι χαρακτήρες βοηθούν την ταινία να πάει πέρα από το ακροατήριο των φίλων της τέχνης, για τους οποίους η Κάλο είναι ένα γνωστό όνομα και να προσεγγίσει ένα ευρύτερο κοινό. 
Στην προσέγγιση της η σκηνοθέτης έδωσε προτεραιότητα στην απεικόνιση του περίπλοκου και πολλές φορές χαοτικού συναισθηματικού τοπίου της Φρίντα Κάλο. Άφησε το στερεότυπο της "βασανισμένης γυναίκας" και επικεντρώθηκε στην αίσθηση της ζωής, στην αναζήτηση της απόλαυση και της ηδονής, στο πάθος, στα πάθη και στον έρωτα.
Όπως δηλώνει η σκηνοθέτης, η Φρίντα: "ήταν μια γυναίκα που υπερέβη τον πόνο, όπως υπερέβη και μια πολύ δύσκολη ερωτική σχέση. Είναι η πιο ρομαντική ιστορία που συνάντησα".





Η βραχύσωμη Μεξικανή ηθοποιός Σάλμα Χάγιεκ (που εμφανισιακά θυμίζει την Κάλο, ειδικά με το άψογο μέικ-απ) επτά χρόνια αγωνίζονταν για να πάρει το ρόλο. Ενδιαφέρον για να παίξουν τη ζωγράφο είχαν δείξει τόσο η Τζένιφερ Λόπεζ  όσο και μια μεγάλη θαυμάστρια της Κάλο, η Μαντόνα, που έχει στη συλλογή της έργα της ζωγράφου. Η ταινία είναι προσωποκεντρική, οι απαιτήσεις του κεντρικού ρόλου πολύ μεγάλες και η ευθύνη της Σάλμα Χάγιεκ τεράστια σε ό, τι έχει σχέση με την προσωπική της παρέμβαση στο ρόλο σε συνάρτηση με τα ιστορικά δεδομένα. Η Σάλμα Χάγιεκ φέρνοντας μια φλογερή ζεστασιά και προσιτότητα στο ρόλο, αποδεικνύει ότι κάνει μια καλή προσπάθεια ηθοποιίας, καθώς απεικονίζει την αδάμαστη θέληση της Κάλο για να ζήσει, να αγαπήσει και να ζωγραφίσει. Γι΄ αυτό άλλωστε και η ταινία ήταν υποψήφια το 2003 για 'Οσκαρ Α΄ γυναικείου ρόλου.

Η Σάλμα Χάγιεκ δηλώνει για την προσωπικότητα της ηρωίδας που υποδύθηκε: "Σίγουρα η Φρίντα Kάλο υπέφερε μεγάλο σωματικό και ψυχικό πόνο, αλλά το γεγονός ότι τον μετέφερε στον καμβά ήταν μια μορφή εξορκισμού. Το έκανε με μια πολύ ιδιαίτερη αίσθηση χιούμορ. Δεν τη βλέπω σαν μια σκυθρωπή, λυπημένη γυναίκα και θα σας πω γιατί. Καταρχάς, κανένας δεν ζωγραφίζει τον τελευταίο του πίνακα, ενώ γνωρίζει ότι πεθαίνει, δίνοντάς του τον τίτλο "Ζήτω η ζωή". Σηκωνόταν το πρωί, περνούσε ώρες στολίζοντας τον εαυτό της για να πάει στην αγορά ή για να μείνει σπίτι να ζωγραφίσει. Αυτό το πνεύμα -να σηκώνεσαι και να μεταμορφώνεσαι σε κινητό έργο τέχνης - δεν μπορεί να ανήκει σε μια καταθλιπτική, σκοτεινή προσωπικότητα."
{Χριστίνα Οικονόμου}

 
ΓΡΑΨΟΥ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ
Θα λαμβάνεις εβδομαδιαίες ενημερώσεις για τις πιο hot δημοπρασίες και πωλήσεις του Emarket.gr